Rozdział XXIII

- Widzę, że wreszcie wzięliście się do nauki - mówi matematyk, pan Budzyński. Przechadza się po klasie i rozdaje nasze poprawy sprawdzianów. - To dobrze, nie uśmiecha mi się wystawianie zagrożeń dla połowy klasy.

Spoglądam na moją pracę. Zaliczyłam na trójkę. Muszę poprawić jeszcze dwie kartkówki i odpowiedź ustną, a pozbędę się zagrożenia.

Dzwoni dzwonek, a wszyscy prawie w tym samym momencie podnosimy się z krzeseł. Wychodzimy na korytarz i idziemy do swoich szafek.

- Co się dzieje z Bartkiem? - pytam, kiedy mijamy jego szafkę.

- Najwidoczniej jeszcze nie wyzdrowiał - rzuca Kuba.

- To chyba coś poważnego - dodaje Filip.

- Może go dziś odwiedzimy? - proponuję. - No wiecie, damy notatki, sprawdzimy jak się trzyma. Mało się do mnie odzywa.

- Tak samo jak do nas. - Piotrek rzuca w głąb szafki niepotrzebne podręczniki.

- W sumie masz dobry pomysł - podsumowuje Kamil. - Możemy pojechać do niego od razu po lekcjach.

♥♥♥

Po ostatniej naszej lekcji od razu udajemy się na przystanek. Zajmujemy tył autobusu, a ja obserwuję ludzi, którzy jadą wraz z nami. Jakaś starsza pani zajmuje dwa siedzenia wraz ze swoimi siatkami z zakupami, jakiś biznesmen rozmawia przez telefon, a jeszcze dalej przysypia jakiś bezdomny. Po jakiś dziesięciu minutach wysiadamy.

Idziemy całą szerokością chodnika, dopisuje nam dobry humor. Żartujemy i śmiejemy się, a nasze śmiechy niosą się echem po osiedlu. Jednak, gdy skręcamy w uliczkę, gdzie znajduje się dom Bartka, całe szczęście z nas ulatuje.

Jako pierwsze zauważam, że coś jest nie tak. Przed jego domem stoi duża furgonetka, a wokół niej kręcą się rodzice Bartka. Nieco zdezorientowana spoglądam na pozostałych chłopaków.

Szybko stajemy w odpowiedniej odległości do samochodu. Odchrząkuję, żeby zwrócić na nas uwagę.

- Dzień dobry - mówię z uśmiechem.

Państwo Kawalec momentalnie odwracają się w naszą stronę. Na nasz widok od razu się uśmiechają.

- Cześć wam. Wy pewnie do Bartka, zaraz powinien się tu pojawić. Zostało nam jeszcze kilka pudełek z rzeczami.

-Robicie państwo wiosenne porządki? - pyta Filip.

Oboje wybuchają śmiechem.

- Zabawny jesteś - odpowiada mama Bartka. - Oho, oto i nasz gwiazdor.

Wszyscy spoglądamy w prawo, a tam, jak gdyby nigdy nic, stoi Bartek. Nie wygląda na obłożnie chorego, nie widać po nim też żadnego śladu choroby. Wręcz przeciwnie: wygląda nadzwyczaj dobrze.

Ewidentnie jest zdziwiony. Wygląda, jakby nagle stracił grunt pod nogami. Przygryza dolną wargę- to jego nerwowy odruch.

- Możecie zostawić nas samych? - mówi wreszcie.

- Pewnie, tylko nie ciągnijcie tego w nieskończoność - odpowiada tata Bartka. Obejmuje żonę ramieniem i znikają we wnętrzu domu, zamykając za sobą drzwi.

- Nie byłeś chory - stwierdzam oczywistość.

- No nie - mówi niepewnie Bartek. Wkłada do bagażnika kolejne pudełko i odwraca się w naszą stronę.

- Co to za rzeczy? - pyta Kuba.

- Są moje - odpowiada chłopak, nerwowo poprawiając włosy.

- Nic nie rozumiem - rzuca Kamil.

- Wcale nie byłem chory. Rodzice zaciągnęli mnie na jakąś konferencję dla młodych piłkarzy - zaczyna wyjaśniać. - Trenerzy z jedno z klubu zainteresowali się mną. Zaproponowali mi kilka treningów z ich drużyną. Nie chciałem wam o tym mówić, bo to po prostu nie było nic wielkiego. Oprócz mnie zaproszono tam dziewięciu innych chłopaków. Po prostu nie chciałem zapeszać.

Spogląda po kolei na każde z nas i obserwuje naszą reakcję. Jesteśmy wciąż zdezorientowani, nic się nie zmieniło.

- Treningi były naprawdę wyczerpujące, ale udało się. Wraz z czwórką innych chłopaków zaproponowali nam testy sprawnościowe. Zaliczyliśmy je i zaproponowali nam kontrakt z ich klubem.

- Wow, gratuluję - mówię neutralnym głosem. - To naprawdę wielka sprawa.

- Wiem. Poziom jest tam naprawdę wysoki, a na mecze przychodzi około 11tysięcy ludzi. To spełnienie moich marzeń, to dla mnie życiowa szansa. Jest tylko jeden problem... - zawiesza głos i patrzy na czubki swoich butów. - To 150 kilometrów stąd.

Co proszę? Nie wierzę własnym uszom, nie jestem w stanie nawet wypowiedzieć jednej sylaby.

- A co ze szkołą? Gdzie będziesz mieszkał? - pyta Filip, który chyba jako jedyny utrzymuje trzeźwość rozumu.

- Zapewniają mi mieszkanie wraz z opłaceniem wszystkich kosztów. Szkołę zmienię dopiero w nowym roku szkolnym. Ten dobiega już końca, nauczyciele wystawią mi oceny końcowe z tych stopni, które teraz mam.

- Rozumiem. A kiedy wyjeżdżasz?

- Za jakąś godzinę? Półtorej? Sam nie wiem.

Dopiero ta informacja pobudza mój mózg do myślenia. On nas okłamywał. I prawdopodobnie nie miał zamiaru o niczym nam powiedzieć.

- Zamierzałeś nas o tym poinformować? - pytam, żeby potwierdzić swoje podejrzenia.

Obrzucam go oskarżycielskim spojrzeniem, a on najnormalniej w świecie jest zakłopotany. Jakby związano mu język albo odebrano mowę.

- Chciałeś tak po prostu wyjechać? Bez pożegnania, bez nawet zwykłego "cześć" ? Chciałeś postawić nas przed faktem dokonanym.

- Ada, ja...

- Nic nie mów - przerywam mu. - Jesteś zwykłym egoistą, myślisz tylko o swoich potrzebach. Okłamałeś nas, tak nie postępują przyjaciele. Pewnie, wyjedź sobie i zacznij nowe, lepsze życie. Bez nas. Nie przejmuj się, nie będziemy stać na drodze do spełnienia twoich marzeń.

Odwracam się na pięcie i idę przed siebie. " Ostatnio spektakularne wyjścia wychodzą mi dość dobrze", myślę i znikam za zakrętem.

Jednak tuż za mną słyszę tupot czterech par butów.