Rozdział XIV

Dotykam palcami podłogi, dopiero potem kładę całą stopę na płasko. Przecierając oczy, idę w kierunku kuchni. Zimne mamy płytki, mamo.

Przykładam dłoń do czajnika stojącego na jednym z palników kuchenki. Gorący. Mama musiała przed chwilą wstać.

Ciekawe gdzie teraz poszła.

Wrzucam torebkę herbaty do mojego ulubionego kubka i zalewam ją gorącą wodą. Przez chwile obserwuję jak pod jej wpływem woda powoli zmienia barwę, po czym przenoszę wzrok na zegarek wiszący na ścianie. Dochodzi dwunasta. Jest trzeci stycznia i już drugi dzień odsypiam imprezę sylwestrową u Bartka.

Zabawa była udana. Przyszło naprawdę dużo osób, połowy ich twarzy zapewne nie potrafię odtworzyć z pamięci. Tym razem nie doszło do żadnych nieporozumień czy bójek, dlatego bawiliśmy się do piątej nad ranem.

Wracam do pokoju i siadam na krześle przy biurku. Hachi wykorzystuje sytuacje i wskakuje na moje łóżko. Podnoszę pokrywę laptopa i naciskam mały, okrągły guziczek. Upijam łyk herbaty i czekam aż komputer się włączy.

Z pulpitu włączam odtwarzacz muzyki i wybieram ostatnio słuchaną playlistę. Otwieram przeglądarkę i przez chwilę scrolluję po stronie z jakimiś wiadomościami. Następnie od razu zaczynam przeglądać moje serwisy społecznościowe. Po chwili w prawym dolnym rogu wyskakuje małe prostokątne okienko – powiadomienie o nowej wiadomości z komunikatora.

Najeżdżam na nie kursorem i klikam prawym przyciskiem myszy. Natychmiast pokazuje mi się okienko z rozmową.

Kuba
Hej. Jak tam po imprezie?

Ja
Dzisiaj już chyba wreszcie doprowadziłam się do ładu. A u Ciebie?

Kuba
Ja chyba też.
Chciałbym z Tobą o czymś pogadać…

Ja
Więc na co czekasz?

Kuba
To nie rozmowa na gadu.
Masz dzisiaj czas?

Ja
Raczej tak.

Kuba
Hmn… A jak szybko dasz radę dotrzeć do kawiarni „ Nadmiar Cukru” ?

Ja
Wliczając dojazd? Koło godziny.

Kuba
Świetnie. No to jesteśmy umówieni.

Kuba zmienił status na „ Niedostępny”

Uśmiecham się do monitora i zatrzaskuję laptopa. Wypijam ostatni łyk herbaty i zaczynam się szykować do wyjścia.

Jakieś pół godziny później jestem już gotowa. Zabieram z pokoju torbę i idę do przedpokoju założyć kurtkę i płaszcz.

Jestem właśnie przy zawiązywaniu drugiego glana, gdy ktoś dzwoni do drzwi.

Natychmiast je otwieram. Moim oczom ukazuje się dwóch chłopaków, około czternastoletnich. Przyglądam im się z lekko zmrużonymi oczami. Kojarzę ich.

- Ekhem… My do Maćka- mówi jeden z nich, głośno przełykając ślinę.

Aaa, racja. To dwójka z chłopaków, których przypadkiem spotkaliśmy na meczu.

Instynktownie spoglądam w stronę salonu. Wyniszczona kanapa jest pusta. Ojciec najwyraźniej kolejny dzień spędza w plenerze.

- Jasne, wejdźcie- odpowiadam i gestem zapraszam ich do środka.

Drzwi pokoju z lewej strony nagle się otwierają.

- Hej. Fajnie, że przyszliście. Mogą zostać, prawda? - rzuca Maciek.

- Jasne, jasne. I tak właśnie wychodzę- mówię, zarzucając płaszcz. – Miłej zabawy- dodaję i wychodzę na klatkę schodową.

„ Nie mówiłeś, że twoja siostra jest taka ładna.” – słyszę jeszcze przed drzwiami, po czym szybko zbiegam po schodach na sam dół.

♥ ♥ ♥

Strzepuję śnieg z butów i wchodzę w głąb małej, przytulnej kawiarenki.

Nie ma tu dziś dużego ruchu. Przy większości zajętych stolików siedzą pary powoli popijające napoje ze swoich kubków.

Jedynie stolik w kącie jest zajęty przez pięciu chłopaków.

Powoli idę w ich kierunku. Kiedy Piotrek mnie dostrzega od razu uśmiecha się i macha do mnie.

Pozostali chłopcy robią to samo co on.

Odpowiadam im skinieniem głowy. Zdejmuję płaszcz i opadam na miękka kanapę.

Bladoróżowe pantofelki cicho stukają o podłogę. Cieliste rajstopy przy całej misternej kreacji w odcieniach różu wyglądają niezmiernie blado. Kelnerka, a zarazem właścicielka lokalu, jest tak słodka, jak jej ubranie.

- Co dla was, skarbeczki? – pani Beata jest taka miła, dla wszystkich swoich klientów. Jesteśmy jej wnukami, których ona nigdy się nie doczekała.

- Dla wszystkich po gorącej czekoladzie i kawałku sernika- stanowczo decyduje Kuba. – Ja stawiam- dodaje po odejściu pani Beaty.

W niemalże całkowitej ciszy czekamy na nasze zamówienia. Podejrzliwie spoglądam na moich towarzyszy. Wymieniamy z Bartkiem zdziwione spojrzenia i w tym samym momencie wzruszamy ramionami.

Para unosi się z naszych gorących kubków. Biorę do ręki łyżeczkę i nabieram na nią sernika. Pani Beata zrobiła go samodzielnie, jak większość ciast, które mają w sprzedaży.

Zamykam na chwilę oczy, a delikatny smak sernika pozostaje na moim podniebieniu. Delektuję się nim, tak długo, jak mogę.

Moja babcia robiła dokładnie taki sam.

- Muszę wam coś powiedzieć- zaczyna Kuba. Jego głos jest poważny, jak nigdy.

Zastygamy w połowie ruchu. Odkładamy jedzenie i picie i czekamy, aż chłopak będzie kontynuować swoją wypowiedź.

Ten jednak nerwowo rozgrzebuje swój kawałek ciasta.

- Właściwie, to my we dwójkę musimy wam coś powiedzieć- dorzuca Piotrek.

Wymieniamy pełne obaw spojrzenia z pozostałymi chłopakami.

O co może im chodzić?

- Chodzi o to… - mówi w końcu Kuba ze wzrokiem wbitym w blat stołu. – Chodzi o to, że podczas sylwestra u Bartka coś się stało.

- Ale to nic złego- szybko uspokaja nas Piotrek. – Po prostu… Coś między nami zaiskrzyło.

- Jesteśmy razem- Kuba wypuszcza swój kubek z objęć i łapie dłoń Piotrka, która bezwładnie leży na stole.

- Całe szczęście! – wykrzykuje nagle Filip.

Wszyscy spoglądamy na niego ze zdziwieniem.

- No co? Mieliście tak poważne miny, że myślałem, że któryś z was umiera na raka.

Ogólne rozluźnienie. Wybuchamy śmiechem w tym samym momencie.

- W takim razie ja też chcę wam coś powiedzieć- mówi Kamil. – Między mną, a Darią też coś zaiskrzyło. No i też jesteśmy razem.

- No, no. Widzę, że mój sylwester połączył ludzi – rzuca ze śmiechem Bartek.

- Szkoda, że nas z nikim nie połączył- dodaję.

Ponownie wybuchamy śmiechem. Niektóre pary, którym najwyraźniej przeszkadzamy obrzucają nas nienawistnym spojrzeniem.

- Ej, to nie fair- mówi Filip. – Tylko my we trójkę będziemy teraz takimi samotnikami?

- Nie dziwię się- odpowiada Kamil. – My jesteśmy przystojni, nie można nam się oprzeć. No ale wy?

Kolejna salwa śmiechu. Niektórzy opuszczają lokal w poirytowaniu.

- Też po prostu musicie sobie kogoś znaleźć- mówi Piotrek.

„ Albo ktoś musi znaleźć nas" – dodaję w myślach i upijam łyk gorącego napoju.